گل بود و جز به شبنم اشکش وضو نداشت 
جز روی باغبان دل شب آرزو نداشت 

رخساره اش حکایت بازار شام بود 
با آن لباس حاجت راز مگو نداشت 

آنجا اگر جه نان تصدق حرام بود 
از بس گرسنه خفت ، دگر رنگ و رو نداشت 

در زیر تازیانه امانش بریده بود 
میخواست ناله ای کند اما عمو نداشت 

کار از حنا و شانه کشیدن گذشته بود 
گویی به زیر معجر صد پاره مو نداشت 

آن پا که زخم آبله اش سر گشوده بود 
چون پای عمه اش رمق جستجو نداشت 

چشمش اگر چه بر در ویرانه باز بود 
معلوم بود ازحرکت دستش که سو نداشت 

حسن لطفی 

دریا به دیده تر من گریه می کند
آتش زسوز حنجر من گریه می کند

سنگی که می زنند به فرقم زروی بام
بر زخم تازه سر من گریه می کند

از حلقه های سلسله خون می چکد چو اشک
زنجیر هم به پیکر من گریه می کند

ریزد سرشک دیده اکبر به روی نی
اینجا به من برادر من گریه می کند

وقتی زدند خنده اشکم زنان شام
دیدم سه ساله خواهر من گریه می کند

رأس حسین بر همه سر می زند ولی
چون می رسد برابر من گریه می کند

ای اهل شام پای نکوبیید بر زمین
کاینجا ستاده مادر من گریه می کند

تا روز حشر هر که به گل می کند نگاه
بر لاله های پرپر من گریه می کند

زنهای شام هلهله و خنده می کنند
جایی که جد اطهر من گریه می کند

بگذار ظالمانه بخندند شامیان
«میثم» که هست زائر من گریه می کند
حاج غلامرضا سازگار

شاید تا به حال این اصطلاح را شنیده باشید: مراسم بیل و کلنگ

نمی دانم شاید این اصطلاح در شهرهای دیگر هم رایج باشد شاید هم نه

در هر صورت :

بعد از واقعه کربلا، قبیله ‘بنی اسد’ به صحرای کربلا رفته و بدن شهدا را به خاک سپردند؛

در زمان های نه چندان دور، مردم آشتیان نیز با الگو برداری از آنان با بیل و کلنگ به مساجد و حسینیه ها رفته و به صورت نمادین کار قبیله بنی اسد را تکرار کردند.

در این مراسم افرادی نقش بدن های شهدای کربلا را ایفا می کردند و مردم نیز با حمل آنان در سطح شهر به صورت نمادین جنازه شهدا را تشییع می کردند.

در ادامه عزاداران به ویژه جوانان با نوحه خوانی و سینه زنی و حمل علم ها و بیرق هایی مزین به نام امام حسین و قمر بنی هاشم(ع) ، دست توسل به سوی آنان دراز می کردند.

این بود که مراسم بیل و کلنگ ماندگار شد به یاد خاکسپاری سرور شهیدان اباعبدالله علیه السلام و یارانش

جمال حق ز سر تا پاست عباس 
به یکتائی قسم یکتاست عباس 

اگرچه زاده ِ ام البنین است 
و لیکن مادرش زهراست عباس 

علم در دست ، مشک آب بر دوش 
که هم سردار هم سقاست عباس 

بنازم غیرت عشق و وفا را 
که عطشان بر لب دریاست عباس 

هنوز از تشنه کامان شرمگین است 
از آن در علقمه تنهاست عباس 

نه در دنیا بود باب الحوائج 
شفیع خلق در عقبا ست عباس 

چه باک از شعله های خشم دوزخ 
که در محشر پناه ماست عباس 

شفیعان چون به محشر روی آرند 
بریده دست او همراه دارند 

خدا داند که از روز ولادت 
امام خویش را می خواست عباس

ادامه شعرها در ادامه مطلب

علی جانم ، علی جانم ، علی جان 

جوانان بنی هاشم بیاید 
علی را بر در خیمه رسانید 

خدا وندا که من طاقت ندارم 
علی را بر در خیمه رسانم 

----
مدینه مادرش چشم انتظار است 
به خیمه عمه اش دل بی قرار است

کجا رفتند و آن رعنا جوانان 
کجا رفتند و آن پاکیزه جانان

----
نباشد مادرش لیلا بیاید 
تماشای قد اکبر نماید 

بگویید عمه اش زینب بیاید 
علی بر در خیمه رساند

ادامه اشعار در ادامه مطلب

صوت اول: سلام بر حسین علیه السلام

صوت اول: صفات امام حسین علیه السلام (1)

صوت اول: صفات امام حسین علیه السلام (2)

صوت اول: صفات امام حسین علیه السلام (3)

در کربلا قحطی آب است 
شش ماه از عطش کباب است 

نمی خوابد دگر این شیر خواره 
دست و پا می زند در گاهواره 

علی جان علی جان جانم علی جان 

از سوز تشنگی خدایا 
پژمرده شد گلهای زهرا 

بسته شد آب و مهریه ی زهرا 
بروی اهل بیت آل طاها 

علی جان علی جان جانم علی جان 

طفلان نموده پیروهن چاک 
افتاده روی خاک نمناک 

نمی خوابد دگر این شیر خواره 
دست و پا میزند در گاهواره 

علی جان علی جان جانم علی جان 

حاج مهدی خرازی 
سروده های خرازی ص 752

مگو آب مگو آب، عمو نیست ،عمو نیست 
ترا چاره علی جان ،بجز تیر عدو نیست 

دگر آب محال است 
برو وقت وصال است 

نشان ده ، نشان ده - به من مشک عمو را 
مپو شان، مپوشان - زمن مشک عمو را 

که من مست وصالم 
پی آب ننالم 

مپو شان، مپوشان- سفیدی گلو را 
بنوشان بنوشان - به من تیر عدو را 

که من مست وصالم 
پی آب ننالم 

بگویید به صیاد - در این فصل پریدن
ندارد تماشا ، سر جوجه بریدن 

خدا ، جوجه کبوتر 
زدستم زده پرپر 

ملائک بیایید ، همه نوحه بخوانید 
علی اصغر مارا ، به فاطمه رسانید

که در دامن مادر 
چو محسن رود آخر

دو صد بار ، دو صد بار -بزن شارگ دل را 
ولیکن، ولیکن - مزن شارگ گل را 

خود آرام بگیرد 
همین گونه بمیرد

علی انسانی

وي از پدري پرهيزگار و مجاهد و مادري نيكوسيرت و محدثه قدم به جهان گذاشت. پدر ام هاني در خانداني نجيب و خداشناس در مكه ديده به جهان گشود. او با عبدالله پدر بزرگوار پيامبر صلی الله علیه و آله از يك مادر بودند. پدر او عبدالمطلب جد پيامبر اسلام است كه بين همه گروه‌هاي عرب به بزرگي ياد مي شد. مردي بااقتدار و باكفايت كه مبلغ آيين حنيف ابراهيمي بود. 

مادر «ام هاني» فاطمه دختر اسد بن  هاشم است؛ اول زني كه بعد از حضرت خديجه مسلمان شد. وي جزء نخستين زناني است كه به مدينه مهاجرت كرد. پسران وي «طالب»، «عقيل»، «جعفر» و «علي» هر كدام به فاصله ده سال از ديگري به دنيا آمد. دخترانش جمانه و ام هاني مي باشند. 

ادامه دارد